Αγαπημένοι μου !
Τούτο το ταπεινό ποστ δεν θα είναι ποίημα .
Πέρα λοιπόν από την ... " πολυαγαπημένη " μου
(εδώ βγάζετε τα παπούτσια σας και μου τα πετάτε )
εργασία , έλειψα και λόγω τριημέρου .
Και αυτό είναι και η σημερινή αιτία δημιουργίας , φίλοι μου αγαπημένοι .
Λοιπόν , το καλοκαίρι είναι εδώ . Ναι , είναι . Και το έμαθα από πρώτο χέρι .
Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή .
Προειδοποίηση : Ακολουθεί πολύ μεγάλο ποστ .
Η αγαπημένη , ευγενική και χαριτωμένη Ηλιαχτίς μετά από ένα μήνα και με μεγάλο ρίσκο να στερηθεί αυτό το "ευγενική" δίπλα από το όνομά της , αποφάσισε να ξεκουραστεί μακρυά από τους καθημερινούς ρυθμούς της πόλης .
Εξόπλισε το αυτοκίνητο , γέμισε το βαλιτσάκι της και αμέσως μετά τη δουλειά χάθηκε στο ηλιοβασίλεμα και πέρασε ένα υπέροχο ΠαρασκευοΣαββατοΚύριακο .
(Μουσική , πουλάκια που τσιρτσιρίζουν και Τίτλοι Τέλους . )
Όχι .
Θα μπορούσε , αλλά όχι .
Τα πρώτα σημάδια πως το καλοκαίρι έφτασε , φάνηκαν από την αρχή .
(Δε θα πω για όλη την Αθήνα που έφευγε μαζί μου . )
Όλοι αυτοί λοιπόν , είχαν φορτώσει ποδήλατα , μοτοποδήλατα , βάρκες , ψυγεία , ντουλάπες , σκυλιά , γατιά , τις πεθερές τους ,
το βάζο με τη στάχτη της γιαγιάς , πάνω στα ταλαίπωρα αμάξια τους που ζοριζόντουσαν να κάνουνε 2 μέτρα .
Κοίταζα τη μικρή βαλίτσα μου και ένοιωθα τόσο μειονεκτικά .
Ήθελα κι εγώ να κουβαλήσω το σπίτι μου σε 4 ρόδες . ( χτύπημα ποδιού στο πάτωμα )
Ρε πάτε καλά ?! Για 3 μέρες εκδρομή κουβαλάτε τη ζωή σας όλη ?
Αν όμως μεταναστεύσατε οριστικά , παίρνω πίσω όλα όσα σας έσυρα , το ορκίζομαι .
Επίσης , καθ' οδόν απέκτησα μια απορία : γιατί όλες οι γκόμενες στη θέση του συνοδηγού βάζουν τις ποδάρες τους πάνω στο ταμπλώ ? Αυτή είναι η χρησιμότητα του ταμπλώ ?
Ένα πράγμα ευχόμουν όταν έβλεπα πόδια στο ταμπλώ :
Να ανοίξει ο αερόσακος του συνοδηγού μαγικά .
Με ΠΟΛΎ μαγική δύναμη .
Μαγεία ε ?!
Η διαδρομή δεν ήταν μεγάλη κι ας είχε κίνηση .
Έγινε όμως αιώνια , όταν τελείωσε η μπαταρία στο Τζι Πι Ες την στιγμή που αυτό το ίδιο μας είχε οδηγήσει μέσα στη νύχτα σε κάτι χωράφια που δεν είχε πατήσει άνθρωπος ποτέ .
Εκείνες τις ώρες ήρθα πολύ κοντά στο Θεό . Εγώ , τα χωράφια και Αυτός .
Δεν ξεχνάμε , παίρνουμε πάντα τον φορτιστή αυτοκινήτου για το Τζι Πι Ες μαζί .
Μπορείτε από το προηγούμενο βράδυ να τον βάλετε στο αμάξι ,να κοιμηθείτε μαζί του ,να τον δέσετε στο χέρι σας , στο κεφάλι σας , οτιδήποτε .
Διαδρομή 3μιση ωρών , έγινε σε 5 ώρες και ένα τέταρτο με τα μαλλιά όρθια . Και άσπρα .
Το επόμενο πρωί ήρθα αντιμέτωπη με μια αιματηρή γενοκτονία .
Εκατομμύρια , γενεές γενεών ζουζουνιών με πληθώρα μεγέθους και χρώματος είχαν αφήσειτην τελευταία τους πνοή στο μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου .
Με την καρδιά πέτρα προχώρησα να παραλάβω το πρωινό μου .
Άλλο ένα σημάδι πως το καλοκαίρι έφτασε ήταν το ότι έπρεπε να μοιραστώ το πρωινό μου .
Ποιός είπε πως οι παχιές μύγες βγαίνουν τον Αύγουστο ?
Η σεζόν αρχίζει κανονικά και από τον Ιούνιο χωρίς διακρίσεις .
Κάπου παραδίπλα μια μεγάλη παρέα έλεγε το κλασσικό ανέκδοτο για το πως διώχνεις τις μύγες από την κουζίνα
( η απάντηση είναι πως πας και τα κάνεις στο σαλόνι και όποιος γελάσει , θα τον δείρω . )
Αργά το μεσημέρι ,
κουράστηκα να βλέπω κυτταρίτιδα σε μαγιώ , οικογένειες απλωμένες σαν τραχανάς με 237 τάπερ , καμμένες καράφλες και γριές με στρίνγκ μαγιώ ( αν γεράσω και κάνω έτσι , σας παρακαλώ , μαχαιρώστε με όταν θα κοιμάμαι ) .
Ακολούθησε λοιπόν η ώρα του φαγητού .
Και το σίκουελ της μάχης με τις μύγες . Φάγαμε καλά και πολύ . Όλοι και οι μύγες .
Εκεί λοιπόν ήρθε ένα ακόμα σημάδι του καλοκαιριού . Τα μικρά παιδάκια σε ταβέρνα .
Τρέχουνε παντού , σε όλα τα τραπέζια , με φαγητό στο στόμα και στο χέρι και στα ρούχα τους και στα μαλλιά ΣΟΥ .
Έρχονται δίπλα σου την ώρα που τρως και σου χαμογελάνε και μόλις χαμογελάσεις κι εσύ χώνουν το δάχτυλο στη μύτη και κάθονται μπροστά σου μέχρι να βρουν πετρέλαιο . Και ταυτόχρονα συνεχίζουν να χαμογελάνε .
Επίσης ξεσηκώνουν άλλους μικρούς εξαποδώ και όλοι μαζί ανοίγουν τις πύλες της Κολάσεως .
Κάποια στιγμή λοιπόν ένα από αυτά χτύπησε , αναμενόμενο , και ξεκίνησε να ουρλιάζει λες και το σκοτώνανε .
Νομίζω πως φύγανε τα πουλιά . Για άλλη χώρα .
Νομίζω πως το ακούσανε μέχρι το διάστημα . Βάζω και στοίχημα .
Εκεί παρατήρησα δύο πράγματα :
Πρώτον , πραγματικά απίστευτο το πόσα ντεσιμπέλ μπορεί να έχει ΜΊΑ παιδική φωνή .
Δεύτερον , ΔΕΝ βραχνιάζουν ! Μα Ποτέ .
Διάλλειμα . Πηγαίνετε να ρίξετε λίγο νερό στα πρόσωπά σας .
Ήρθατε όλοι , να συνεχίσω ?Το βράδυ μετά τη σιέστα βγήκαμε βόλτα να δούμε το μέρος υπό το φως των αστεριών .
Απολάμβανα τη βόλτα μου και σκεφτόμουν χαριτωμένα .
Διέκοψε τη σκέψη μου ένα κομβόι από " φτιαγμένα " αυτοκίνητα .
Πως ξεχωρίζεις τα Φτιαγμένα αυτοκίνητα :
Κάνουν σαν Χαλασμένα .
Συνήθως κυκλοφορούν σε μοναδικά χρώματα , χρυσομυγέ , πορτοκαλέ , σκατέ .
Έχουν φιμέ τζάμια , για να μην τρομάζεις με τον πουκάμισο-τρίχα-καδένα-φαβορίτα οδηγό .
Και στο πίσω μέρος έχουν κάτι που το λένε Αεροτομή και μοιάζει με την σιδερώστρα της μαμάς σας .
Μη με ρωτάτε Γιατί . Απορώ κι εγώ μαζί με εσάς .
Είχε λοιπόν κάτι τέτοια που γκαζώνανε για καμιά ώρα κι όλο γκαζώνανε , να πετάξουν .
Με το καλό λοιπόν , πίσω στον πλανήτη τους .
Αυτοί λοιπόν όταν καλοκαιριάζει ξαμολιούνται στους δρόμους επιδεικνύοντας την επιτομή του κιτς και σε περίπτωση που δεν τους πρόσεξες , βάζουν τέρμα ( καθίστε να σας έρθει μαλακά ) Γονίδη . Και Πλούταρχο . Και άλλους που δε τους ξέρω .
Τρομαχτικό ?
Πάει κι η νύχτα , φτάνουμε στο σήμερα . Η επιστροφή .
Μετά το πρωινό , χαιρέτησα τις μύγες που μοιραστήκαμε τόσα μαζί .
Τέσσερις φέτες ψωμί με μαρμελάδα βερίκοκο .
Εφοδιάσαμε το αμάξι με μπουκαλάκια νερό και τσιπς για την επιστροφή .
Συμβουλή : Να αποφεύγετε τα μπουκαλάκια νερό που μαζί με το καπάκι έχουν πάνω και πιπίλα λες και είσαι αθλητής σε στίβο .
Δεν ανοίγουν .
Ξέρεις τι είναι να χεις φάει τσιπς και να λυσσάς για νερό , να μην ανοίγει το καπάκι , ούτε η πιπίλα , να παιδεύεσαι μέσα στη ζέστη , να φουντώνεις περισσότερο και όταν το ανοίξεις πια , το νερό να έχει ζεσταθεί ?
Δε θες να μάθεις .
Στην επιστροφή λοιπόν με το φως της μέρας είδα πολλά που καλύτερα να μην έβλεπα .
Πέρα από τα μαμούνια που αυτοκτονούσαν ομαδικά στο παρμπρίζ , είδα κάτι ακριβές χαζογκόμενες που θέλανε πραγματικά σκότωμα . Είχαν ανοίξει το παράθυρο του αμαξιού και πετάγανε ένα σωρό σκουπίδια από μέσα .
Κάθε ένα λεπτό πετάγανε κι από κάτι .
Άκουσα πως η ανακύκλωση και η καθαριότητα είναι τρέντυ . Μαλακισμένες .
Το ταξίδι έκλεισε σε ένα μέρος πάνω στο δρόμο που έχει καφετέριες , Goodys, και .. Jumbo .
Το Jumbo είχε ηχεία έξω και έπαιζαν οι γελοίες διαφημίσεις του που σε ωθούν στην αυτοκτονία ή και στο φόνο ή και τα δύο μαζί .
Επίσης , μέσα στα Goodys είδα πολλά παχύσαρκα μικρά παιδάκια με γονείς επίσης Σούμο και ομολογώ πως απελπίστηκα .
Είσαστε σοβαροί ρε ? Θέλετε τα παιδιά σας να πεθάνουν νέα ,να αποκτήσουν καρδιακές παθήσεις , να μην μπορούν να ανέβουν απλά μια σκάλα ?
Δε φτάνει που θα φωσφορίζουμε στο σκοτάδι σε λίγο καιρό με αυτά που τρώμε και τα νομίζουμε υγιεινά , εσείς τα πάτε κατευθείαν στο χημείο .
Τέλος των πάντων .
Ένοιωσα σαν το σπίτι μου όταν έπιασε το αμάξι παραλιακή .
Είδα χιλιάδες λουόμενους ο ένας πάνω στον άλλον . Αγάπη .
Είδα εκατοντάδες ημίγυμνους με μαγιώ να περιμένουν στη στάση το γεμάτο λεωφορείο , έτοιμοι να μπουν από το παράθυρο .
Είδα δεκάδες αυτοκίνητα στο δρόμο και όλα κάμπριο .
Και είδα κάτι μονάδες να πάνε να ψηφίσουν .
Και εκεί όλα τα σημάδια μου δείξαν πως ναι, το καλοκαίρι είναι εδώ !
